عشق هيچگاه به مقامي نميرسد تا شما مدعي شوي كه آن را ميشناسي . عشق هرگز خردمند نميشود , و اين خرد اوست .همواره در حال اموختن است . و از انجا كه راهبر هم خود در حال اموختن است پش اعمال قدرت وجود ندارد . ارتباط بين بالادست و زير دست يا قدرت موردي پيدا نميكند يا در واقع نبايد موردي پيدا كند , چون عملا اموزش در يك فضاي باز و ازاد اتفاق مي افتد . كودك و نوجوان , براي پيشرفت نياز به ازادي دارند , نياز به فضاي مستقل تا بتوانند خود را بشناسند . ترس از بالادست نه به كودك و نه به كس ديگري براي رشد كمك نميكند .

                                 

                                    

 
 
                                          تا گل محمدي حسد نورزد
                                          دوست داشتنت را
                                          پنهان کردم 
 
                                   
 
                                         حس دوست داشتن
                                         به قشنگي دوست داشتن نيست
 

گل من گريه مكن
سخن از اشك مخواه
كه سكوتت گوياست
از نگه كردنت احوال تو را مي دانم

دل غربت زده ات
بي نوايي تنهاست
من و تو مي دانيم
چه غمي در دل ماست

گل من گريه مكن
اشك تو صاعقه است
تو به هر شعله ي چشمان ترم مي سوزي
بيش از اين گريه مكن

كه بدين غمزدگي بيشترم مي سوزي
من چو مرغ قفسم
تو در اين كنج قفس بال و پرم مي سوزي
گل من گريه مكن

كه در آيينه ي اشك تو غم من پيداست
قطره ي اشك تو داند كه غم من درياست
دل به اميد ببند
نا اميدي كفرست

چشم ما بر فرداست
ز تبسم مگريز
در دندان تو در غنچه ي لب زيباست
گل من گريه مكن

هو

 کسی دیگر نمی کوبد در این خانه ی متروک ویران را

کسی دیگر نمی پرسد چرا تنهای تنهایم

و من چون شمع میسوزم و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند

و من گریان و نالانم و من تنهای تنهایم

درون کلبه ی خاموش خویش اما

کسی حال من غمگین نمی پرسد

ومن دریای پر اشکم که توفانی به دل دارم

درون سینه ی پر جوش خویش اما

کسی حال من تنها نمی پرسد

و من چون تک درخت زرد پاییزم

که هر دم با نسیمی میشود برگی جدا از او

و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند

حجم خاکستری غربت تنهایی من

یک نفر نیست که دنیای مرابشناسد

یک نفر نیست که از خامشی چشمانم

شب یلدای غزلهای مرا بشناسد

سفر عشق به ابادی خاموش دلم

یک نفر نیست که رویای مرا بشناسد

یک نفر نیست که در نیمه شب دلتنگی

غم پنهان ، غم پیدای مرا بشناسد

یک نفر نیست که از شعله سوزنده اشک

طلب عشق و تمنای مرا بشناسد

خواستم فراموشت كنم اما خيالت نميذاشت به غير ديوونه شدن راهي جلو پام نگذاشت منو هرگز نبخش اي مهربونم هميشه بد بودم اينا خوب ميدونم بهتره نشناسي منو مني كه با تو بد بودم تنها از عشقو عاشقي شكستنو بلد بودم لايق بودنت نبود قلب حقيرم ميدونم حقم تا آخر عمر تنهاي تنها بمونم

 بگذار كه دور از رخت اي يار بم‍‍‍‍‍‍‍يرم           
                                               يـك ره بگـذر بـر من و بگـذار بمي‍رم
 گفتي به تو گر بگذرم از شوق بميري
                                                قربـان سـرت ‏‏ًٌَُ‏‎، بگـذر و بگـذار بمـيرم
 مي ميرم و از مردن من آگهيش نيست
                                                يا رب ، كه دعا كرد ، چنين زار بميرم
 هر مشكلي آسان شود از مستي و ترسم
                                                سـاغـر شـودم خـالـي و هشـيـار بمـيـرم
 خارم مشكن در جگر از بوي گل اي باد
                                                بـگـذار كـه از حـسـرت گـلـزار بمـيرم
 بر سر ز هما سايه ام افتاد ”صباحي“
                                                باشـد كه در آن سـايـه ي ديـوار بميرم

تقدیم به او که نبود ولی حس بودنش بر من شوق زیستن داد
دلم برای کسی تنگ است که آفتاب صداقت را به میهمانی گلهای باغ می آورد
و گیسوان بلندش را به باد می داد
و دست های سپیدش را به آب می بخشید
و شعر های خوشی چون پرنده ها می خواند
ولی عزیزم
برگ از درخت خسته میشه، پاییز بهانه است
زندگی را مرگ نیست
مرگ نیز افتادن یک برگ نیست
برگهای افتاده زین پای درخت
باز می بینی درخت بی برگ نیست
وین منم خشکیده برگی بی رمق
زردگون رخساره ام از درد نیست
منتی بر من نهی بعد از رهایی از درخت
پا گذاری بر مزار ترد این شوریده برگ
چون صدای خش خشم آمد پدید
یاد آری برگهای خسته مجنون بیدبراي هميشه بنشينم و شب

کاش کمي هم

نان و خرما
سهمي از زندگي ما در اين روزگار باشد
تنها خرما نيز کافي است ؛
اگر طعم شيرين بدهد
ولي حيف ،
سهم من فقط يک " يادت بخير" ساده است
که بعد از من شايد.........................

باز خيابان را باران زد
و من در زير باران ، بدون چتري در حکم يک سايه بان
قدم زنان بر روي سنگفرشهاي سرد خيال تو
و فقط آرزوي يک آزادي بيکران
من هيچ نيستم براي تو،
و نبوده ام ، که نرم نرم سايه ات را مي کشي از روي من کنار
همين بس که در خوابهايم ديده شوي ؛
سهم من همين اندازه بود که :"سکوت "...........................
تو با سحر رها شدي و من با غروب غرق
چاره اي نيست ،
تو را سپيديها در آغوش مي کشد و مرا تيره رنگهاي شب،
تو هواي تازه اندازه مي کني و من ستاره ها را مي شمارم
آري ،اين همان سهم تلخ من از تمام روياي تو بود ،همين

*********************************************** 

  عاشق                           عاشق تر

نبود در تار و پودش           ديدي گفت عاشقه عاشق

@@@@@@@@   نبودش  @@@@@@@@@@

امشب همه جا حرف  از آسمون و مهتابه  ،  تموم خونه ديدار اين خونه

فقط  خوابه ، تو كه رفتي هواي  خونه تب داره  ،  داره  از درو ديوارش غم

عشق تو مي باره ، دارم مي ميرم از بس غصه خوردم ،  بيا بر گرد تا ازعشقت

نمردم، همون كه فكر نمي كردي نمونده پيشت، ديدي رفت ودل ما رو سوزوندش

حيات خونه دل مي گه درخت ها همه خاموشن، به جاي كفتر و  گنجشك  كلاغاي

سياه پوشن ،  چراغ  خونه  خوابيده  توي  دنياي خاموشي  ،   ديگه  ساعت رو

طاقچه شده كارش فراموشي  ،  شده كارش فراموشي  ،  ديگه  بارون  نمي

باره  اگر چه  ابر سياه  ،  تو كه  نيستي  توي  اين خونه ،   ديگه  آشفته

بازاريست  ،  تموم  گل ها  خشكيدن مثل خار بيابون ها ،  ديگه  از

رنگ  و رو رفته ، كوچه و خيابون ها ،،، من گفتم و يارم گفت

گفتيم و سفر كرديم،از دشت شقايق ها،با عشق گذركرديم

گفتم اگه من مردم ، چقدر به من وفاداري، عشقو

به فراموشي ،چند روزه تو مي سپاري

گفتم كه تو مي دوني،سرخاك

تو مي ميرم ، ولي

تا لحظه مردن

نمي گيرم

دل از

تو